Het is nog lang geen lente toch voelt het buiten al een stukje aangenamer en hoor je als je goed luistert de vogels fluiten. Dit geeft me meteen de kriebels om op te gaan ruimen. En me te ontdoen van overtollige spullen in mijn leven.
Van jongs af aan ben ik opgeruimd en georganiseerd. Alles op mijn kamer had zijn plekje en in tegenstelling tot mijn leeftijdsgenoten was mijn kamer opgeruimd en netjes. De binnenkant van mijn kledingkast leek net een kleding winkel. Niet vanwege de hoeveelheid aan kleding maar door de organisatie ervan. Truien bij truien broeken bij broeken etc. en dat allemaal gesorteerd op kleur. Het gaf me rust en controle dat ik precies wist waar alles lag. Als jongvolwassenen met jongere zusjes kwam dit vaak van pas. Door 1 blik te werpen in mijn kast zag ik meteen of ik iets miste. Ontkennen had dan geen zin.
Door de jaren heen moet ik bekennen dat ik hier wel een beetje in ben door geslagen. Ik heb moeite met rommel en heb het liefst alles schoon en opgeruimd. Elke week ga ik als een wervelwind door het huis. Alles wordt gestoft, gepoetst en zo nodig opnieuw georganiseerd. Sommige mensen zijn verslaafd aan verdovende middelen in mijn geval zal dit schoonmaakmiddel zijn, want de geur van chloor en allesreiniger geeft me een euforisch gevoel.
Maar ik ben weer aan het afdwalen. Ik wilde het namelijk met jullie hebben over minimalistische leven, want wat is het precies. Minimalisme is een middel om het overtollige in je leven te verwijderen, zodat je je kunt richten op de essentie. Wat maakt MIJ nu echt gelukkig?! Even back to basic, terug naar de tijd dat je blij werd van het weekend, omdat je dan chips mocht eten en cola drinken. Door je te richten op die essentie kom je tot een leven met meer vrijheid, meer tijd voor je passies en geluk. Maar waar begin je dan? Of beter gezegd: waarmee? Je kunt de Marie Kondo methode volgen en beginnen met kleding of je kunt beginnen in een bepaalde ruimte in huis waar het gemakkelijk ontspullen is. Door de jaren heen verzamelen we zo veel spullen die in een doos belanden ergens in de kelder of op zolder. Je blijft tegen jezelf zeggen dat het zeker ooit weer van pas gaat komen. Maar we weten allemaal dat dit niet het geval is. De eerst volgende keer dat je het nodig hebt, kun je het niet vinden ‘waar heb ik dat nu weer gelaten?’. Met als eindresultaat dat je een nieuwe koopt. We blijven maar kopen en verzamelen! Al die dingen en spullen zeggen veel over onszelf en onze identiteit het is een weerspiegeling, maar het zorgt er ook voor dat we te veel blijven hangen bij “de oude ik”.
Liefs,
Prismeldy
Reactie plaatsen
Reacties